บทที่ 6 ตอนที่3.2 กล้าถอดก็ลองดู!2
โจลีนไม่คิดไม่ฝันว่าการที่ไม่ต้องอยู่ใต้ปีกของใคร
มันจะดีมากขนาดนี้
ชีวิตใหม่ที่กำลังจะเริ่มขึ้นเหมือนเป็นเกราะเยียวยาใจในทุกช่วงเวลาที่ต้องเก็บกด ที่ผ่านมา เธอเจอเรื่องแย่มากกว่าเรื่องดี
จะมีก็ตอนที่ได้อยู่กับ 'ภานุ สิริ'
ถึงเขาจะวางมาดไม่สนใจเธอ ทว่าก็มีบางช่วงบางตอนที่เขาเคยทำให้เธอมีความสุขอยู่บ้าง จนเธอเผลอมองข้ามความเย็นชาของเขา แล้วคิดไปว่า สามีคนนี้อาจเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวในอนาคต
แต่สุดท้ายก็เปล่าเลย
โลกนี้หาใครจริงใจมอบความรักด้วยใจบริสุทธิ์ไม่ได้หรอก นอกเสียจากคนในสายเลือดจริงๆ
"พร้อมไหม ที่จะเป็นนายหญิงแห่ง MADAME X"
เสียงถามจากชายหนุ่มร่างสูงดังขึ้น โจลีนปรายตามองเขาตอบ
แวบแรก...เขาดูเหมือนดารานายแบบลูกครึ่งที่มีเสน่ห์น่าเย้ายวน แต่พอได้รู้ลึกถึงประวัติ ถึงได้รู้ว่า ในโลกนี้ก็มีนักธุรกิจมือทองที่หล่อเหลาปานเทพบุตร
และแน่นอน...เขาดูหล่อเท่ไม่ด้อยไปกว่าภานุ เผลอๆ อาจจะมีออร่ามากกว่าคนคนนั้นด้วยซ้ำ
โชคดีที่เธอได้เจอเขาที่ทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไป
"พร้อมสิคะ" เธอตอบพลางคลี่ยิ้มอ่อนหวาน "ส่งพวกเด็กๆ เข้ามาได้เลยค่ะ ฉันจะคัดเลือกด้วยตัวเอง"
ใช่สิ!
ไหนๆ ก็เป็นอิสระแล้ว ก็ถึงคราวเติมเต็มความสุขด้วยการยั่วให้คนที่เคยทำร้ายเธออยู่เฉยไม่ได้
มือเรียวลูบโทรศัพท์ในมือตัวเองไปมา มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนกำลังรอคอยดูผลลัพธ์
สิ่งที่เธอทำไม่ใช่แค่ครอบครัวจอมปลอมของเธอจะเต้นเร่าๆ เพราะกลัวเสียหน้าตาเท่านั้น ยังมี 'ภานุ สิริ' อีกคนที่เธออยากเห็นเขาดิ้นพล่านเป็นพิเศษ
และดูท่า เขาคงจะเดือดดาลน่าดูหลังจากรู้ว่าเธอถอนเงินจนเกลี้ยงบัญชีเพื่อมาทำอะไร
"มากันแล้วกลุ่มแรก"
"ขอบคุณค่ะ พี่โจเซฟ"
เธอกล่าวขอบคุณชายหนุ่มที่ช่วยจัดการทุกอย่างให้เธอ และเป็นหนึ่งในกำลังใจสำคัญที่ทำให้เธอเชื่อมั่นว่า...โลกนี้ยังมีสิ่งที่ดีรออยู่
"ขอบคุณทำไม พี่เต็มใจช่วยอยู่แล้ว"
ท่าทีที่อบอุ่นของคนพูดทำให้โจลีนมีความสุขขึ้นมาอย่างประหลาด ยิ่งได้สบตาสีฟ้าครามของเขาด้วยแล้ว เธอยิ่งมองเห็นทะลุปรุโปร่งถึงความใส่ใจอย่างไร้การเสแสร้งแกล้งทำ
"ถ้าจะเลือกเอง งั้นพี่ไปรออีกห้องก็แล้วกัน"
โจเซฟเอ่ยไปก็ลูบต้นแขนของหญิงสาวไปด้วย โจลีนช้อนตามอง เธอไม่ต่อว่าที่เขาทำอย่างนั้น กลับกัน สิ่งที่เขาทำมันทำให้เธอมีขวัญกำลังใจดีขึ้น
"มีอะไรเรียกได้ตลอดเวลา...เข้าใจไหม"
"ค่ะ"
เธอตอบรับสั้นๆ ก่อนที่โจเซฟจะเดินออกไปสวนทางกับบรรดาหนุ่มๆ ที่เข้ามาในห้องคัดเลือก
นี่เป็นอิสระครั้งแรกในชีวิต และนี่ก็คืออำนาจของผู้มีสิทธิ์ได้เลือก
โจลีนลุกจากเก้าอี้ กวาดตามองไปยังเรือนร่างของหนุ่มๆ ทั้งหลาย แต่ละคนรูปร่างดี มีทั้งเอวบางร่างน้อย มีทั้งร่างกำยำหนั่นแน่น มองไปทางไหนก็เจริญตาดี
นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า...ได้เปิดโลกกว้างที่ไม่ใช่อยู่ในกะลาของคนที่ครอบหัวเธอมาทั้งชีวิต
'ทำตัวให้ดี แล้วเธอจะมีชีวิตที่สบายขึ้น'
เหอะ! สบายกับผีน่ะสิ
โจลีนเกลียดคำพูดนี้ของภานุมาก เขาชอบพูดออกมาบ่อยๆ อย่างกับคนที่ชอบวางตัวสูงส่งแล้วคอยกดเธอให้ต่ำจมดิน
แต่หลังจากนี้ชีวิตเธอจะมีแต่สูงขึ้นในขณะที่คนทำร้ายจิตใจเธอจะต้องเป็นฝ่ายถูกกดให้ต่ำลงบ้าง
"ถอดเสื้อออกให้หมด"
บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มองหน้ากัน ก่อนจะประสานตามายังเธอ
"ทำไม มีปัญหากันเหรอ"
"เอ่อคือจะให้พวกผมถอดแบบไหนครับ ถอดแค่เสื้อ หรือว่า...ถอดนี่ด้วย"
หนึ่งในกลุ่มชี้นิ้วลงมายังขอบกางเกงยีนส์
โจลีนวางมาดนิ่ง ตามองยังมือข้างนั้นของคนพูด ที่อีกนิดเดียวก็เกี่ยวตะขอกางเกงหลุดออกแล้ว
"ก็ถ้าอยากได้งานนี้กัน"
หญิงสาวหรี่ตามองพวกเขาทีละคน
"ก็ต้องถอดให้หมด"
ทว่าในจังหวะนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
"ใครกล้าถอด...ก็ลองดู!"
